وای بالاخره رسیدم ایران... اگه بدونین چه سخت بود این ۲ هفته که ایران نبودم. انگار هوا نبود نفس نبود . داشتم می ترکیدم از بغض . شاید بعضی از این عشق خارجا الان بخندن اما من اصلا طاقت غربت رو ندارم. دلم پر می کشید واسه اون کوچه باغ قدیمیمون . همون که توش واسه اولین بار عاشق شدم . همون جا  که پام شکست  همون جا از صبح تا شب دنبال توپ فوتبال می دویدم. همون جا که رو درختش با چاقو این ترانه رو کندم:

تویی نازنینم  صمیمی ترینم   الهی بمیرم   غم تو نبینم..

همون جا که اولین سلام و شنیدم از کنج لباش... و همون جا که اولین بوسه عشق رو دزدکی از لباش دزدیدم....

 

نوشته شده در شنبه دوم دی 1385ساعت 18:18 توسط فرزاد| |