گرمی نگاه خود را مده به باد

 من همه از زمین و همه بی آسمان

 ای همه هستی اندکی در قاب دیده بمان

 از ترس شب و هراس گنگ نیمای خسته

 می آویزم قبای ژنده شب را  آهسته

  رد پایت خواهد ماند در ماسه های جان

تا بدان روزی که رسد آخرین موج و مرجان

                                          فرزاد ـ  بهار ۸۷