در عنفوان جوانی که این کله مبارک ما مقداری بوی قرمه سبزی میداد دو چشم زیبا ما را شیفته خود نموده بود. در آن ایام فعالیت نهادی بنام کمیته بسیار قوی بود و از اثرات آن همانا ممنوعیت تردد در ساعات تعطیلی مدارس  دخترکان در جوار این مدارس بود که با خاطیان به شدت برخورد میشد. فلذا چاره ای نبود مگر قرار در محلهای خلوت و دور از جان جایی  که سگ هم پر نمی زد را می بایست پیدا می نمودیم تا دقایقی دل و قلوه را تسهیم به نسبت نماییم.باری جان عزیزمان برایتان بگویید در یکی از همین دیدارهای عاشقانه جوانکی به ما نزدیک شد و بر و بر ما را نگاه کرد ما نیز کم نیاوردیم و ایضا به اون نگاه خیره روا داشتیم  این نگاهها ادامه یافت و کار به کل کل رسید . ما نیز برای آنکه نزد معشوق کم نیاوریم سینه را سپر کردیم و کار به صحبتهای فیزیکی رسید در این زمان جوانک ناله ای از درد سر داد و فریاد زد: بیایید. همین فریاد کافی بود تا مانند فیلمها از در و دیوار آدمیزاد با چوب و چماق ما را محاصره نمایند . حلقه محاصره هر لحظه تنگ تر و ما نیز آماده گفتان فیزیکی و ایضا شکستن دست و بالمان بودیم که یکی از آن پاترولهای کمیته نمیدانیم از کجا پیدایش شد و ما را نجات داد. ما نیز ماجرا را کاملا برعکس تعریف نمودیم و به جهت حراست از یکی از خواهران! بسیار نیز مورد تشویق قرار گرفتیم و آن جوان شرور به حبس رفت. هنوز وقتی از آن مکان می گذریم یاد آن روز می افتیم.

نوشته شده در یکشنبه دهم شهریور 1387ساعت 14:41 توسط فرزاد| |