سالهاست توی وبلاگم می نویسم . یه سری دوستای وبی داشتم که دیگه هیچکدوم نمی نویسن .اما من هنوز هستم چون اینکار رو واسه دلم دارم انجام میدم.هیچکدوم از دوستای وبیم تا حالا منو ندیدن.فکر می کنم هیچکدوم از دوستای وبیم هم منو درست نشناسن. من به همون اندازه که محکم و با اعتماد به نفسم  به همون اندازه هم نازک دلم . میدونم این دوتا با هم جور در نمیاد . اما متاسفانه من اینجوریم . دیدن و یا شنیدن یه منظره  یه یچه خیابونی و یا یه ترانه خاطره انگیز می تونه ساعتها اشکم رو دربیاره و در عوض حتی جداییهای تمام عمر( به هر علت) و یا بسیاری از حوادث و .... حتی باعث اخم من هم نمیشه.

حالا چرا اینارو میگم:

سربسته بگم: یه بابایی اسم بچه شو گذاشت رستم و بعدش خودشم دیگه  ازش می ترسید.

بارها شده یه کسی رو اینقدر تحویل گرفتیم و بزرگش کردیم که بعدا همون آدم واسمون شاخ شده و طلبکار. واقعا متاسفم واسه خودمون. 

ببخشید اگر اینجوری نوشتم. سعی دارم از پست بعدی دیگه برگردم به فضای نوشته های قبلیم و در ضمن از خاطرات سفر اخیر برایتان نقل کنم.